Time out of time in?

Time out of time in?

20160916_082241

Sinds de opkomst van Supernanny is de term time-out weer helemaal terug in de Nederlandse opvoeding. Een time-out haalt een kindje even uit de situatie waarin het volgens de ouders ongewenst gedrag laat zien en zorgt ervoor dat voor je kind meteen duidelijk is dat dit niet mag. In de meeste gevallen werkt een time-out goed, in ieder geval op de korte termijn. Alleen zijn is voor een kind het ergste wat er is en het kind zal het dus wel laten om nog een keer te doen waarvoor het in de time-out terecht kwam.

Een groot nadeel van de time-out is dat er een moment komt dat je kind hier niet meer van onder de indruk is en door heeft dat hij of zij gewoon op kan staan en terug kan komen. Dit ontaard vaak in enorme drama’s waarbij kinderen bij kop en kont soms wel 30 keer teruggesleurd moeten worden naar het ‘strafstoeltje’ of de trap tot dat of ouders of kind het maar opgeven.

Daniel J. Siegel, professor in de psychiatrie en schrijver van het boek No-drama discipline, stelt echter dat de time-out op lange termijn wel eens negatieve effecten zou kunnen hebben op de ontwikkeling van kinderen. Doordat kinderen nog volop in ontwikkeling zijn is de manier waarop ze leren van groot belang. Door een kind af te zonderen op een moment dat ze eigenlijk hulp nodig hebben, voelt het zich afgewezen en wordt indirect de boodschap gegeven dat ze het op moeilijke momenten zelf maar uit moeten zoeken.

De tegenhanger van de time-out is de time-in. Tijdens een time-in blijf je tijdens de driftbui of tijdens het opstandige gedrag van je kind juist dichtbij in plaats van het kind af te zonderen. Je geeft je kind zo de boodschap dat je er ook voor hem of haar bent op de momenten dat hij of zij zich niet gedraagd als ideaal kind maar juist ook op momenten van verdriet, boosheid en opstandigheid. Juist in de momenten waarop je kind het zelf even niet meer weet. Een time-in betekend overigens niet dat je toegeeft aan datgeen waardoor de bui ontstond, maar juist dat je bij je kind blijft en je kind helpt om om te gaan met de gevoelens van teleurstelling of boosheid waardoor de driftbui ontstond. Het idee hierachter is dat hierdoor de driftbuien minder zullen worden, dat een kind zichzelf steeds beter zal leren uitten en dat op de langere termijn een time-in dus een gewenster effect heeft dan een time-out.

Critici geven aan dat je met een time-in juist het driftige gedrag van een kind beloond door meer aandacht te geven en dat daardoor dus de driftbuien zullen verergeren. In de praktijk valt dit over het algemeen wel mee. Kinderen vinden een driftbui zelf ook echt niet fijn. Het is een teken van onvermogen. Ze hebben nog niet de juiste middelen om adequaat om te kunnen gaan met een situatie en dat lijdt tot de driftbui.

Wel vraag ik me af hoe dit in de praktijk gaat als je meerdere kinderen hebt. Stel kind 1 slaat kind 2. Bij een time-out zet je kind 1 uit de situatie en heb je alle aandacht voor kind 2 wat pijn heeft. Bij een time in probeer je zowel kind 1 bij te staan in zijn gevoelens van boosheid en frustratie en tegelijkertijd kind 2 in zijn gevoelens van pijn, verdriet en boosheid.

Hoewel dit lastig is is het in mijn ogen wel beter dan het alternatief. Door kind 1 aan de kant te zetten versterk je de gevoelens van frustratie en boosheid waardoor hij in de eerste instantie sloeg, vergroot je de kans op een enorme driftbui en ontneem je kind 1 de kans om zelf met een oplossing te komen.

Hoe denken jullie hierover? Gebruiken jullie wel eens een time-out of een time-in? En hoe werkt dat voor jullie?

4 thoughts on “Time out of time in?

  1. Wat een heerlijk leerzame blogs, ik ben hier zo blij mee. Naomi heeft regelmatig van die driftbuien, misschien is dat nog een te groot woord, maar als ze iets echt niet mag wordt ze heel snel boos. Ik ben er al achtergekomen dat “nee” zeggen weinig effect heeft en haar weghalen bij hetgeen ze niet mag eigenlijk ook niet. Wat ik nu doe is, als ze iets dus niet mag, naar haar toe gaan. Op gelijke hoogte zitten en dan vertellen dat ik snap dat ze het graag wil aanraken, maar dat dit van papa en mama is. Dat zij speelgoed heeft om mee te spelen en daar probeer ik haar mee af te leiden. Maar…. dat lukt vaak genoeg ook niet, want ze doet het weer en dat vind ik dan ook weer erg lastig, want wat moet ik dan doen? Ze mag van ons alles ontdekken, maar er zijn gewoon grenzen. Zo was ze eerst verslaafd aan onze telefoons en wilde ze eraan zitten, nu weet ze dat we 1 filmpje kijken voor ze naar bed gaat en blijft ze van de telefoons af. Dus zo’n time-in klinkt inderdaad erg goed.

    1. Dank je wel Angela.
      Klinkt als een lekker temperamentvol meisje. Ik heb met Max de mannelijke variant thuis zitten.
      Op deze leeftijd zijn ze volop aan het ontwikkelen en alles wat ze papa en mama zien doen is superinteressant. Hoe meer ze de volwassenen om haar heen met een telefoon ziet hoe meer ze er mee zal willen spelen. Vaak als de telefoon uit beeld is dan vragen ze er ook niet meer naar. Duidelijke en voorspelbare afspraken zoals 1 filmpje voor het slapen helpt ook goed.
      Afleiden werkt vaak alleen als er echt iets interessanters voorbij komt en het meest interessant ben jij! Dus afleiden en met haar mee gaan spelen. Samen verschillende manieren bedenken om met haar speelgoed te spelen, haar dan even zelf laten spelen en dan weer mee komen doen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *