Browsed by
Tag: persoonlijk

Even voorstellen

Even voorstellen

De eerste officiele blog en dat betekent natuurlijk dat het netjes is om mezelf even voor te stellen.

Ik ben Ruby en aankomende zaterdag word ik al weer 30! De leeftijd waarop de meeste kinderen vinden dat je nu toch echt oud bent. Vorige week vertelde één van de kinderen in mijn praktijk me vrolijk dat ik rimpels heb.

Ik ben sinds 2014 getrouwd met mijn lieve en nuchtere man Gertjan en in mei 2015 is ons gezin uitgebreid met onze mooie, ondernemende en zeer eigenwijze zoon Max.

20160629_194211.jpg

In het dagelijks leven werk ik als integratief kinder- en jeugdtherapeut in mijn eigen praktijk in Utrecht. Ik geef therapie aan kinderen, jongeren en hun ouders met uiteenlopende vragen en problemen. Mijn werkdagen zijn altijd anders. Het ene uur zit ik op de grond met een jongetje van vijf en hebben we het over de pestkoppen in zijn klas en het uur daarna zit ik tegenover een onderuitgezakte puber van 15 die zich afvraagt hoe ze ooit haar onvoldoendes nog op kan halen.

Naast de individuele therapie geef ik ook verschillende trainingen aan de leerlingen van een middelbare school en geef ik les bij Academie Vesta.

Naast uitstapjes maken met ons gezin geniet ik erg van lezen en schrijven. Op dit moment worstel ik me door de boeken van Game of Thrones heen. Heel erg leuk om te lezen maar jeetje wat zijn die boeken dik!

Ik hou heel erg van lekker eten en ben verslaafd aan Masterchef Australie. Om vervolgens na elke aflevering Gert te vragen of hij dat ook kan koken.

Ook spelletjesavonden met vrienden vind ik erg leuk, ook al verlies ik meestal. Mijn favoriete spel op dit moment is de Legacy variant van Pandemie.

Vanaf volgende week zal er elke dinsdag en vrijdag een blog online komen over uiteenlopende onderwerpen met betrekking tot opgroeien en opvoeden. Met morgen de eerste blog: Leren eten!

‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!’

‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!’

20160701_135043

 

Een tijdje geleden gaf ik een training over faalangst aan leerlingen van een middelbare school. De bovenstaande zin had ik groot op een flap-over geschreven en ik zei: ‘Deze uitspraak is van één van de meest inspirerende mensen die we kennen.’ Toen ik vroeg of ze misschien wisten van wie deze quote is, riepen ze namen als Marten Luther King en Gandhi.  Terwijl ik langzaam mijn hoofd schudde werd het voor de leerlingen een spelletje om er achter te komen van wie deze mooie uitspraak nou precies is. ‘Is het van een man of een vrouw?’ ‘Komt deze persoon uit Nederland?’ ‘Leeft hij of zij nog?’ ‘Weet je zeker dat we deze persoon allemaal kennen?’ (Vrouw, nee, interessante vraag en ja dat weet ik heel zeker)

Toen ik het geheim achter deze uitspraak verklapte, moest iedereen lachen. Want hoewel het klopte dat ze inspirerend is en iedereen haar kent, had niemand aan haar gedacht.

Deze uitspraak is namelijk van niemand minder dan Pippi Langkous. Bij uitstek een heldin van vele kinderen die inmiddels volwassen zijn geworden.

 

Toen ik hierna aan de leerlingen vroeg wie van hen deze gedachte wel eens had, bleef het echter akelig stil. Nu is dit natuurlijk niet helemaal onverwachts aangezien ik deze vraag stelde tijdens de eerste bijeenkomst van een faalangst reductie training. Maar toch denk ik dat het antwoord niet heel anders zou zijn als je deze vraag aan willekeurige mensen zou stellen op straat.

En ook ikzelf denk regelmatig bij voorbaat al dat iets nieuws ‘toch’ niet zal lukken. Vandaar dat ik al jaren rondloop met het idee om een blog te beginnen, maar nog nooit daadwerkelijk begonnen ben. Toch blijft het idee idee voor een blog steeds opnieuw terugkomen en heb ik nu dan toch echt de stap genomen.

Vanaf 1 september start ik met het delen van blogs over opvoeding, ontwikkeling, opgroeien en mijn werk als integratief kinder- en jeugdtherapeut. Voor alle ouders die het beste in hun kind zien en dat willen koesteren en voor alle ouders die weten dat hun kind uniek en geweldig is. Maar ook voor alle ouders die wel eens met hun handen in het haar zitten, die niet altijd weten hoe ze hun kind het beste kunnen ondersteunen of hoe ze bepaald gedrag kunnen doorbreken.

Want kinderen worden nou eenmaal niet met een handleiding geboren!