Browsed by
Category: De eerste jaren

Zzp-er en moeder… Kan dat?

Zzp-er en moeder… Kan dat?

Van veel mensen krijg ik de vraag of het een beetje te doen is: de combinatie van je eigen bedrijf en het moederschap. Een lastige vraag waar niet zo 1,2,3 een duidelijk antwoord op te geven is.

Ik had mijn eigen praktijk al een aantal jaar voordat ik zwanger werd van Max en ik heb het heel erg naar mijn zin als kindertherapeut dus de praktijk opzeggen vond ik eigenlijk geen optie. In plaats van 5 dagen werk ik nu meestal 3 a 4 dagen in de week en moet ik mijn administratie enzo wat strakker plannen om alles afgerond te krijgen.  En waar ik voorheen nog wel eens wat langer bleef om dingen af te ronden heb ik nu een vaste eindtijd zodat ik Max weer op kan halen.

De conclusie is denk ik dat het prima te doen is, zolang je een aantal dingen goed geregeld hebt.

 praktijkruimte-kindertherapie-utrecht-2

Zwangerschapsverlof:

De eerste horde van het moederschap is natuurlijk de zwangerschap en waar je in loondienst tijdens het eind van je zwangerschap nog wel afspraken kunt maken om minder te werken of je jezelf eens een dagje extra ziek meld is dat als zzp’er een stuk ingewikkelder. Niet werken betekent ook geen geld.

Wel is het verlof zelf goed geregeld. Vanuit het UWV krijg je een ZEZ (zelfstandig en zwanger) uitkering ter hoogte van het minimumloon. Deze uitkering krijg je gedurende 16 weken.

Iets anders wat je in sommige gevallen moet regelen is wat er met je bedrijf gebeurt in de periode dat jij met verlof bent. Omdat ik met kinderen en ouders werk moest ik een goede vervangster regelen die de begeleiding voor de gezinnen waarbij dit nodig was over kon nemen.

 

Opvang voor je kindje:

Al tijdens je zwangerschap kun je gaan kijken voor een fijn plekje voor je kindje als jij aan het werk bent. Een kinderdagverblijf, gastouder of toch opa en oma? Alles is mogelijk maar er zijn een aantal dingen anders dan als je in loondienst werkt. Als zzp’er zijn je werktijden vaak flexibeler dus het is handig om daar rekening mee te houden. Als je kindje ziek wordt is het als zzp’er niet altijd mogelijk om direct je kind op te gaan halen en ook hier betekent niet werken: geen inkomsten.

Wij hebben uiteindelijk gekozen voor een kleinschalig kinderdagverblijf pal naast mijn praktijkruimte. Dit is vooral in de eerste maanden ontzettend handig geweest omdat ik toen nog borstvoeding gaf en Max de fles weigerde. Op de extra dagen dat ik les of trainingen geef komt oma oppassen.

 

Thuis:

Vaak is het als zpp’er verleidelijk om toch thuis nog even je mail te checken, je administratie bij te werken of om je telefoon aan te laten staan. Ik heb voor mezelf de afspraak gemaakt dat ik op de dagen dat ik thuis ben met Max geen telefoontjes aanneem of mail beantwoord. Ik ben er dan 100% voor Max en probeer in die dagen ook het huishouden een beetje bij te houden. Werken met Max er bij is voor mij geen optie. Max slaapt weinig en heeft energie voor 10, dus rustig zelf spelen terwijl mama haar mail beantwoord is echt niet mogelijk.

Als het echt nodig is doe ik in de avonduren nog wat werk zodra Max op bed ligt maar dit probeer ik zoveel mogelijk te voorkomen. Vaak

 

De voordelen:

Natuurlijk zitten er ook voordelen aan het werken als zzp’er. Ik kan flexibel mijn dagen en tijden indelen, ik bepaal zelf hoeveel ik werk en ik kan vakantie opnemen wanneer ik dat wil. Daarnaast vind ik mijn werk ontzettend leuk en haal ik hier veel inspiratie uit, wat mij denk ik ook weer een leukere moeder maakt voor Max.

 

Heb jij er wel eens over nagedacht om het moederschap te combineren met je eigen bedrijf? Of doe je dit al en heb je nog goede tips? Ik lees ze graag van jullie terug!

DIY Learning tower

DIY Learning tower

Sinds Gertjan nieuw werk heeft en hij pas tegen 6 uur thuis is zijn de middagen een stuk ingewikkelder geworden. Max is tegen 5 uur moe en ik moet dan gaan koken. Hij wil dan graag bij mij zijn en opgetild worden en met 1 hand proberen je aardappels af te gieten gaat niet zo makkelijk. TV kijken vind hij niet interessant en alleen spelen lukt hem tegen die tijd echt niet meer (sowieso meestal niet zo goed).

Volgens mij zijn Max en ik hier niet alleen in, dus daar moet een goede oplossing voor zijn. learning-tower

Bij een andere moeder zag ik de learning tower in de keuken staan. De learning tower komt uit de montessori stroming. De belangrijkste uitspraak van Maria Montessori was: “Help mij het zelf te doen”. Uitgangspunt van Montessori is dat een kind een natuurlijke, noodzakelijke drang tot zelfontplooiing heeft. Opvoeding en onderwijs moeten onderkennen wat de behoeften van een kind op een gegeven moment zijn en daarop inspelen door de juiste omgeving en materialen te bieden.

Max lijkt de behoefte te hebben betrokken te worden bij wat ik aan het doen ben, maar wel op zijn eigen niveau. De learning tower is een soort krukje waar kinderen veilig zelf in en uit kunnen klimmen en waardoor ze aan het aanrecht kunnen staan en mee kunnen kijken en helpen.

Op internet kun je prachtige en hele dure learning towers vinden, maar het is ook heel makkelijk om er zelf één te maken voor €20,00. Het is helemaal niet moeilijk en met een uurtje gepiept.

Bij onze geliefde zweedse winkelketen koop je de volgende 2 krukjes:

20161002_111539

Beide krukjes zet je in elkaar maar van de Oddvar laat je 1 van de onderste balkjes weg en het zitgedeelte.

20161002_111651

Daarna schroef je het zitgedeelte onderaan de poten van de Oddvar vast.

20161002_111924

 

Als laatste stap schroef je het zitgedeelte van de Oddvar vast aan het zitgedeelte van de Bekvam.De kant van het weggelaten balkje komt dan aan de achterkant, dus aan de kant van het opstapje. Zo heeft je kindje meer ruimte om in en uit de learning tower te klimmen.

20161002_112225

 

Onze keuken is overigens erg hoog. Bij een keuken van gemiddelde hoogte komt de toren mooi tegen het aanrechtblad aan. Wij gaan er nog een extra plankje tegenaanzetten om het helemaal veilig te houden.

 

Max vond de toren meteen interessant en wilde direct proberen er op te klimmen. Met een beetje hulp lukt het hem nu om er zelf in en uit te klimmen, maar je kunt je kind natuurlijk ook zelf in en uit de toren tillen. Gisteren heeft hij enthousiast meegeholpen met aardappels schillen. Als mes gebruikte hij de speelgoedthermometer uit de doktersset maar hij had de grootste lol.  Wat ons betreft is de learning tower dus een groot succes!

 

Trouwens, als je de learning tower graag mooi wil houden dan is het handig als je hem nog even schildert of lakt. Ongeveer 6 uur nadat de toren in elkaar zat deed ik de overgebleven bietjes in een plastic zakje wat scheurde met dit als resultaat:

learning-tower-vies

Hoe pakken jullie het aan als je gaat koken? Hebben jullie ook een learning tower of toevallig andere goede tips? Ik ben erg benieuwd!

Vraagbaak – Hij wil alleen maar potjes eten

Vraagbaak – Hij wil alleen maar potjes eten

Mijn zoontje is nu bijna 16 maanden oud. Toen hij bijna 5 maanden oud was zijn we begonnen met vaste voeding. Ik pureerde zelf alles en vroor kleine porties in. Op de dagen dat ik werkte kreeg hij 2x per week een potje omdat het mij dan niet lukte om vers voor hem te koken. Toen hij rond de 10 maanden was merkte ik dat hij potjes lekkerder vond en werd ik soms wat makkelijker. Ik gaf hem wat vaker een potje omdat hij daar veel meer van genoot. Op een gegeven moment begon hij vers avondeten te weigeren en wilde hij alleen nog maar potjes. Ik heb daaraan toegegeven omdat ik geen zin had in elke avond een drama bij het avondeten.
Ik zet niet het potje op tafel maar doe het in een schaaltje zodat hij een potje niet gaat herkennen, toch werkt het allemaal niet en wil hij echt alleen maar potjes. Als ik toch vers eten voor hem maak, neemt hij 1 hap en spuugt het direct uit. Hij eet dan ook verder niks meer.
Hij gaat 1x pw naar het kdv en eet daar S middags warm, er wordt dan vers gekookt en ik krijg elke week te horen dat hij het super lekker vond en goed gegeten heeft!
Het maakt mij soms verdrietig, potjes zullen heus niet slecht zijn maar, ik had mij voorgenomen hem zoveel mogelijk vers eten aan te bieden.
Heb jij misschien tips om mijn zoontje van de potjes af te helpen?

 

20161002_181306

 

Veel ouders hebben vragen over het eetgedrag van hun kinderen. De hele dag door worden ouders geconfronteerd met boodschappen over hoeveel en wat hun kind zou moeten eten. Er wordt steeds meer reclame gemaakt voor speciale voeding voor kinderen en de grote merken hebben allemaal hun eigen website of forum waar tips en adviezen gegeven worden. Dit kan je als ouder flink aan het twijfelen brengen.

Eten is, naast slapen en zindelijkheid, het enige waar kinderen echt hun eigen stempel op kunnen drukken en waarbij je als ouders vaak de eerste tekenen ziet van een eigen willetje. Als ouder wil je graag dat je kind voldoende eet dus dit is ook vaak hetgene waar aan toegegeven wordt. Beter iets eten dan niets eten, is vaak de achterliggende gedachte.

Je zoontje is door de potjes gewend geraakt aan minder uitgesproken smaken. Proef zelf maar eens blind een potje en kijk of je kan achterhalen welke smaak het is. (Leuk spelletje voor op een babyshower trouwens) Dat is echt heel moeilijk. Daarnaast heeft je zoontje de associatie gemaakt dat hij thuis een potje krijgt als hij het eten wat hij als eerst krijgt uitspuugt. Je zoontje moet nu gaan ontdekken welke van de uitgesproken smaken hij lekker vind en welke niet en deze uitgesproken smaken ook thuis te gaan waarderen.

Je kan het een beetje vergelijken met sporten. Als je in de sportschool bent dan ga je automatisch sporten. Maar zodra je thuis bent is het veel lastiger om je daartoe te zetten omdat je weet dat het alternatief, lekker op de bank liggen en netflix kijken, op de korte termijn fijner is. Voor je zoontje is het net zo. Op het kdv eet hij automatisch met de groep mee maar thuis is voor hem het potje te vergelijken met op de bank liggen en netflix kijken. Niet echt heel inspirerend, maar wel lekker vertrouwd.

Belangrijk is nu dus om thuis ook positieve associaties te gaan creeren met vers eten, en het thuis net zo normaal te maken als op het kdv.

  • Begin met zachte, minder uitgesproken smaken zoals wortel, doperwt, broccoli en aardappel.
  • Bied elke avond meerdere smaken aan, bijvoorbeeld in de vorm van een monkey platter. Dit is een bord, of bijvoorbeeld een muffinbakvorm met allemaal vakjes, met verschillende stukjes groente, fruit, vlees enz.
  • Laat hem zelf beslissen hoeveel hij eet en wat hij kiest. Je kunt hem iets aanbieden, maar het voor hem in zijn mond stoppen zorgt er alleen maar voor dat hij het weer gaat uitspugen.
  • Maak het eten gezellig, dek de tafel, steek een kaarsje aan. Eet met hem mee, praat met hem en laat hem ook bijvoorbeeld jou eens voeren.
  • Geef hem zelf een vork en laat hem oefenen met prikken.
  • Zit niet te lang aan tafel. Als hij niet meer wil dan heeft dwingen geen zin. Ruim de tafel af en ga verder met de rest van de avond.
  • Bied geen potjes aan als het de eerste dagen wat minder gaat. Vertrouw op het zelfregulerend vermogen van je zoontje. Hij zorgt er echt voor dat hij voldoende binnenkrijgt. Bied wel later op de avond, bijvoorbeeld vlak voor het slapen gaan nog melk of yoghurt aan zodat hij met een goed gevulde buik gaat slapen.
  • Mocht dit allemaal niet werken dan kan je ervoor kiezen om de smaken wat geleidelijker te gaan introduceren door potjes te mengen met vers eten. Bij de meeste kinderen is dit echter niet nodig.

 

Heel veel succes, het zal even doorbijten zijn de eerste dagen want een associatie veranderen kost nou eenmaal even wat tijd. Maar hou voor jezelf in je achterhoofd dat hoe langer een associatie bestaat, hoe moeilijker hij vaak te doorbreken is. Hem nu begeleiden in de stap naar verse producten is dus op de lange termijn het beste wat je voor hem kunt doen.

 

 

Review: Een dagje naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen

Review: Een dagje naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen

20160904_141928

 

Van een jongen die ik in de praktijk begeleid kreeg ik de tip om een keer een dag naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen te gaan. Ook als je op internet zoekt naar een leuk dagje uit voor een dreumes wordt sprookjeswonderland vaak genoemd.

Genoeg reden dus voor ons om samen met opa en oma een dagje naar Enkhuizen af te reizen en het met eigen ogen te gaan bekijken. Sprookjeswonderland is qua kosten erg goed te doen. Voor iedereen vanaf 2 jaar betaal je €9,95 en kinderen onder de twee mogen gratis naar binnen. Verder is parkeren gratis en eten en drinken in het park hebben normale prijzen.

Wanneer:

Wij gingen op een zondag in september toen de scholen alweer begonnen waren. Er was behoorlijk wat regen voorspeld voor de ochtend maar in de middag was het prima te doen. Sprookjeswonderland is het leukst met mooi weer maar als er af en toe een bui valt is er ook voldoende wat overdekt is en waar je dus even kan schuilen. Een voordeel van de slechte weersverwachting was dat het erg rustig was in het park. We hebben nergens hoeven wachten.

Het park:

Het park is grofweg onder te verdelen in vier delen. De sprookjes, de attracties, de speeltuin en de kinderboerderij.

De sprookjes:

De sprookjes zijn grotendeels te zien in het sprookjesbos maar ook door de rest van het park verspreid vind je overal sprookjes terug. Bij bijna alle sprookjes bewegen de poppen en zijn leuke liedjes te horen. Wat het park verder heel gezellig maakt zijn de kinderen die er vaker komen en vrolijk alle liedjes meezingen. Alles is op kindhoogte dus je hoeft als ouder niet de hele dag je kind op te tillen zodat hij of zij door alle raampjes kan kijken.

20160904_141229 IMG-20160904-WA0021

De attracties:

Ondanks dat Max pas 15 maanden is en nog geen 75 cm mocht hij bijna overal gewoon in.  De paardjes, de oldtimers en de trein vond Max allemaal erg interessant. Ook de shows waren erg leuk vooral Vadertje Tijd vond Max prachtig.

 

20160904_160639

 

De speeltuin:

Het leuke aan de speeltuin is dat je als ouder echt uitgedaagd wordt om mee te spelen met je kind omdat je alles zelf aan het bewegen moet krijgen. De draaimolen, de zweefmolen en de ronddraaiende theekopjes werken niet op electriciteit maar op de spierballen van papa en mama. Voor de oudere kinderen is er een speciaal survivalpad door het bos.

 

De kinderboerderij:

Naast een gedeelte met geitjes waar je zelf doorheen kunt lopen en de dieren kunt aaien zijn er ook papegaaien, vogels, eenden, herten, lama’s en zelfs kangaroe’s.

IMG-20160904-WA0033

De voorzieningen:

Aan alles is te merken dat dit park ingesteld is op de allerkleinsten. Van krukjes bij de wasbakken tot verschoonkussens en van kinderstoelen tot overdekte plekken om je kinderwagen te stallen.

Het park is schoon en goed verzorgd.

Wij hebben in het restaurantje pannenkoeken gegeten (€5.00 voor een flinke pannenkoek), maar je er is ook voldoende plek om je eigen meegebrachte lunch op te eten.

 

Draagzak of kinderwagen:

Wij hadden dit keer, vanwege de voorspelde regen, alleen de kinderwagen meegenomen. Nou moet ik zeggen dat Max er eigenlijk maar weinig ingezeten heeft. Alles was veel te interessant dus meneer wilde vooral aan de hand lopen. De wagen is dus vooral gebruikt als pakezel voor de tassen en jassen (ook erg handig). In veel attracties kon de kinderwagen niet mee naar binnen en als je een kindje onder een jaar hebt is een draagzak of draagdoek wel echt een uitkomst.

Conclusie:

Sprookjeswonderland was een groot succes. Max heeft zijn ogen uitgekeken en vond alles prachtig. Hoogtepunten voor ons waren de dansende paddenstoelen, Vadertje Tijd, de oldtimers en de paardjes. Het park is het leukst voor kinderen tot een jaar of zes, hoewel er ook voor oudere kinderen wel het een en ander te doen is (survivalpad, schommelschip en de hekspeditie).

Ondanks dat het voor ons dik een uur rijden is gaan we hier zeker nog een keer terug.

Op reis met je dreumes – Jodi van Liefthuis.nl vertelt

Op reis met je dreumes – Jodi van Liefthuis.nl vertelt

Hoewel zowel Gertjan als ik helemaal gek zijn van reizen en al helemaal van Amerika, zagen we het toch echt niet zitten om dit jaar met onze actieve, slecht slapende Max 14 uur in een vliegtuig te zitten en naar de andere kant van de wereld te reizen. 

Jodi van Liefthuis.nl dacht daar anders over en vloog deze zomer met haar man en zoontje Raf van 14 maanden naar Amerika.

img_0321

Dus je werd op een ochtend wakker en dacht toen ineens: ‘Goh laten we eens naar de andere kant van de wereld vliegen’?
Haha nou nee zo ging het niet precies. Voordat ik zwanger was wilde ik al heel graag naar Amerika en dan vooral de west kant en New York. We maakten plannen en verzamelden informatie, maar geld gebrek hield ons op dat moment tegen. Dus we gingen naar Vietnam, ook geweldig trouwens en een stuk betaalbaarder.

Toen wij besloten aan kinderen te beginnen heb ik met mijn lief afgesproken, dat als het mogelijk was dat wij dan ook met onze kinderen wilde gaan reizen. Dat dit geen reden was om ons tegen te houden. Ik liet het hem me beloven, haha, gelukkig stonden en staan we daar hetzelfde in.

Een jaar later stelde mijn schoonmoeder voor met de hele familie een rondreis te maken door Amerika, voor haar 60ste verjaardag. Dat zagen wij dus wel zitten, alleen was ik toen net zwanger. Dus dat plan werd uitgesteld. Ik zei toen meteen, volgend jaar gaan we. Het was een soort stok achter de deur, nu konden we er niet meer onder uit.

Hoe zag jullie reis er in grote lijnen uit?
We vlogen van Amsterdam naar Los Angeles, we hadden een stop over en dus twee vluchten van ongeveer 6,5 uur. In Los Angeles verbleven we eerst 2 nachten in een hotel en hadden we een huurauto. We kochten daar een autostoel, zodat ook onze spruit veilig vervoerd kon worden. Na die twee dagen Los Angeles verkennen gingen we onze HUGE camper ophalen en begon het tweede deel van ons avontuur.

We verbleven op campings in of bij de Grand Canyon, Bryce Canyon, Las Vegas, Sequoia NP, Yosemite en San Francisco. Globaal gezien hadden we iedere keer een hele of halve dag reizen en een dag sight seeing. In San Francisco namen we afscheid van onze familie en gingen mijn lief, ik en onze spruit naar avontuur nummer 3. Namelijk New York, waar we nog 4 nachten verbleven.

Hoe heb je je voorbereid?
Ik ben altijd van de goede voorbereiding. Omdat ik het leuk vind me te verdiepen in de plek waar we naartoe gaan, maar ook omdat ik met mijn kleine spruit precies wilde weten wat handig was en wat niet. Ik was dit jaar dan ook vooral goed voorbereid voor hem. Ik zocht op internet tips voor het vliegen en reizen met een dreumes en dacht zelf goed na over wat we voor hem mee moesten namen.

Zo vond ik online, dat een rietjes beker in de lucht of in bergen kan overstromen als je hem open doet, ivm luchtdruk. Hier waren we dus op voorbereid. Beker open doen met het rietje in je mond, voorkomt een waterballet in de lucht.
Ook had ik voor hem in de handbagage een los stoffen tasje zitten met al zijn speelgoed. Dit bleek super handig, want zo konden we altijd alles bij elkaar verzamelen, hoefden we nooit te zoeken en lag niet alles van hem door de camper verspreid.

img_0521

Wat is het meest meegevallen?
Alles is zo makkelijk en soepel verlopen, maar een paar dingen zijn me echt meegevallen;
– De vliegreis met stip op 1. Raf zat bij ons op schoot en heeft zowel op de heenweg als de terugweg zich mega goed gedragen. Hij keek zijn ogen uit, heeft lekker geslapen en wat filmpjes gekeken. Zelf hebben we nauwelijks geslapen haha, maar dat hij het zo goed heeft gedaan, maakt alles goed
– Dat Raf zo flexibel was en zo makkelijk. Overdag heeft hij nooit in zijn bedje geslapen. Altijd terwijl we op pad waren in de wandelwagen en in de draagzak of onderweg in zijn autostoel. We zijn de eerste dagen gaan kijken wat mogelijk was en hij bleek het zo goed te doen. We hielden hem natuurlijk goed in de gaten, maar zolang hij vrolijk en tevreden was, waren wij dat natuurlijk ook.
– Ik was van te voren heel bang dat Raf overlast zou veroorzaken voor de mensen om ons heen. ’s Nachts wakker houden ofzo. Ik als moeder voelde me daar heel verantwoordelijk voor, maar gelukkig heeft hij super geslapen.

Wat is het meest tegengevallen?
Het jetlag toen we weer thuis waren. Op de heenweg hadden we allemaal een jetlag, waardoor we om 5 uur allemaal wakker waren. Na een tijdje vielen we toch weer in slaap, inclusief Raf en na twee nachten was iedereen gewend. De terugweg was anders. Hij heeft er ruim een week over gedaan voordat hij weer in zijn eigen ritme zat. Was soms om 1 uur klaar wakker. Ook was hij natuurlijk gewend om 24/7 bij ons te zijn wat thuis ook niet meer was, dus het slapen verliep niet zo lekker in het begin.
Gelukkig ging het steeds beter en zaten we na 8 nachten weer volledig in ons oude ritme.

Hoe vond Raf het?
Raf vond het fantastisch. Ondanks dat het voor hem natuurlijk niet uitmaakt of we hier om de hoek naar het park gaan of naar de Grand Canyon en hij zich er later ook niks meer van zal herinneren. Hij heeft een top tijd gehad. Hij was continu bij ons, kreeg in de eerste weken natuurlijk ook heel veel aandacht van oma, oom en tante. Ook vond hij het in de draagdoek fantastisch. Hij zat te kletsen, te zingen (zo leek het in ieder geval) te lachen en te zwaaien naar alles en iedereen. We konden echt zien dat hij genoot.

Wat was je absolute hoogtepunt? En dat van Raf?
Ooo dit is oneerlijk, hoe kan ik nu kiezen wat mijn hoogtepunt was. Ehm, ik denk Grand Canyon, de trail door Bryce Canyon en Alcatraz. Ook het kamperen en in Amerika zijn op zich was gewoon al heel leuk. Lekker Bbqen, buiten ontbijten heerlijk.
Raf’s hoogtepunt was denk ik de zeeleeuwen bij San Francisco. Hij vindt dieren heel erg leuk en noemt alle dieren poes. Van die zeeleeuwen waren dus poes en hij was helemaal enthousiast.

Welke tips zou je mensen meegeven die met hun jonge kind een verre reis willen gaan maken?
Ik heb toevallig een heel artikel geschreven over mijn reistips met dreumes. Dus ga daar ook zeker een kijkje nemen.  (http://liefthuis.nl/reistips-op-vakantie-vliegen-dreumes/)

Hier toch al een paar kleine tips.
– Bij een eerdere vraag gaf ik al de tip over de rietjesbeker en het zakje met speelgoed.
– Neem geen ballen mee in het vliegtuig, als ze vallen en weg rollen kun jij op je knieën het hele vliegtuig door. (Oww Jodi, zijn hier foto’s van? En zo ja, wil je ze dan met me delen!)
– Doe een doekje aan de speen van je kleine, valt de speen, dan is hij makkelijker terug te vinden en vaak valt hij met doek ook niet helemaal op de grond.
– De belangrijkste is misschien wel, ga je niet teveel focussen op wat MOET. Kinderen zijn flexibel en zolang ze bij jou zijn en jij goed in de gaten houdt of ze tevreden zijn, dan komt het allemaal goed.

 

Wil je nog meer lezen over de reis van Jodi? Kijk dan eens op haar blog liefthuis.nl.

Zou jij het aandurven zo’n verre reis met een jong kind? Of heb je het al gedaan en heb je nog goede tips? Ik ben erg benieuwd!

Time out of time in?

Time out of time in?

20160916_082241

Sinds de opkomst van Supernanny is de term time-out weer helemaal terug in de Nederlandse opvoeding. Een time-out haalt een kindje even uit de situatie waarin het volgens de ouders ongewenst gedrag laat zien en zorgt ervoor dat voor je kind meteen duidelijk is dat dit niet mag. In de meeste gevallen werkt een time-out goed, in ieder geval op de korte termijn. Alleen zijn is voor een kind het ergste wat er is en het kind zal het dus wel laten om nog een keer te doen waarvoor het in de time-out terecht kwam.

Een groot nadeel van de time-out is dat er een moment komt dat je kind hier niet meer van onder de indruk is en door heeft dat hij of zij gewoon op kan staan en terug kan komen. Dit ontaard vaak in enorme drama’s waarbij kinderen bij kop en kont soms wel 30 keer teruggesleurd moeten worden naar het ‘strafstoeltje’ of de trap tot dat of ouders of kind het maar opgeven.

Daniel J. Siegel, professor in de psychiatrie en schrijver van het boek No-drama discipline, stelt echter dat de time-out op lange termijn wel eens negatieve effecten zou kunnen hebben op de ontwikkeling van kinderen. Doordat kinderen nog volop in ontwikkeling zijn is de manier waarop ze leren van groot belang. Door een kind af te zonderen op een moment dat ze eigenlijk hulp nodig hebben, voelt het zich afgewezen en wordt indirect de boodschap gegeven dat ze het op moeilijke momenten zelf maar uit moeten zoeken.

De tegenhanger van de time-out is de time-in. Tijdens een time-in blijf je tijdens de driftbui of tijdens het opstandige gedrag van je kind juist dichtbij in plaats van het kind af te zonderen. Je geeft je kind zo de boodschap dat je er ook voor hem of haar bent op de momenten dat hij of zij zich niet gedraagd als ideaal kind maar juist ook op momenten van verdriet, boosheid en opstandigheid. Juist in de momenten waarop je kind het zelf even niet meer weet. Een time-in betekend overigens niet dat je toegeeft aan datgeen waardoor de bui ontstond, maar juist dat je bij je kind blijft en je kind helpt om om te gaan met de gevoelens van teleurstelling of boosheid waardoor de driftbui ontstond. Het idee hierachter is dat hierdoor de driftbuien minder zullen worden, dat een kind zichzelf steeds beter zal leren uitten en dat op de langere termijn een time-in dus een gewenster effect heeft dan een time-out.

Critici geven aan dat je met een time-in juist het driftige gedrag van een kind beloond door meer aandacht te geven en dat daardoor dus de driftbuien zullen verergeren. In de praktijk valt dit over het algemeen wel mee. Kinderen vinden een driftbui zelf ook echt niet fijn. Het is een teken van onvermogen. Ze hebben nog niet de juiste middelen om adequaat om te kunnen gaan met een situatie en dat lijdt tot de driftbui.

Wel vraag ik me af hoe dit in de praktijk gaat als je meerdere kinderen hebt. Stel kind 1 slaat kind 2. Bij een time-out zet je kind 1 uit de situatie en heb je alle aandacht voor kind 2 wat pijn heeft. Bij een time in probeer je zowel kind 1 bij te staan in zijn gevoelens van boosheid en frustratie en tegelijkertijd kind 2 in zijn gevoelens van pijn, verdriet en boosheid.

Hoewel dit lastig is is het in mijn ogen wel beter dan het alternatief. Door kind 1 aan de kant te zetten versterk je de gevoelens van frustratie en boosheid waardoor hij in de eerste instantie sloeg, vergroot je de kans op een enorme driftbui en ontneem je kind 1 de kans om zelf met een oplossing te komen.

Hoe denken jullie hierover? Gebruiken jullie wel eens een time-out of een time-in? En hoe werkt dat voor jullie?

Vraagbaak: Gillen in de supermarkt

Vraagbaak: Gillen in de supermarkt

20160909_080711

 

Mijn zoontje van 8 maanden gilt de laatste tijd heel vaak, eerst deed hij het alleen thuis maar de laatste tijd ook in de winkel. Negeren, afleiden en straffen lijkt niet te helpen. Het lijkt erop dat hij de reacties van andere mensen zelfs leuk vind. Hoe zorg ik ervoor dat hij leert dat gillen niet hoort?

Veel ouders stellen zichzelf deze vraag minimaal één keer over hun opgroeiende kind. In deze blog probeer ik antwoord te geven op deze vraag en op dezelfde vraag in verschillende leeftijdsfases.

 

0-12 maanden: Stemontwikkeling

Kinderen jonger dan een jaar zijn constant volop in ontwikkeling. Ontwikkeling van je eigen stemgeluid is daar een belangrijk onderdeel van. Huilen is in de eerste periode dé manier van contact maken voor een baby en dé manier waarop je kunt zorgen dat er aan je behoeftes voldaan wordt. Naarmate een kindje ouder wordt ontdekt hij of zij dat je je stem op veel meer manieren kunt gebruiken dan alleen te huilen. Het maken van verschillende klanken op verschillende volumes is de volgende stap naar het leren praten. Kindjes op deze leeftijd vinden het vaak ontzettend leuk en interessant om zichzelf te horen. Omdat ze er zelf plezier aan beleven is het niet iets waarmee ze stoppen als je het maar gewoon negeert. Het is niet iets wat ze doen om aandacht mee te trekken. Omdat het een belangrijke stap is in een gezonde ontwikkeling is straffen ook geen goede manier om hiermee om te gaan. Afleiden op de momenten dat gillen echt niet gepast is, is vaak de enige optie. Afleiden met een speeltje of iets vast houden in de supermarkt werkt soms. Het beste werkt vaak om te erkennen dat harde geluiden maken heel leuk is en vervolgens je kindje te stimuleren om dezelfde klank zachter te maken of meerdere klanken achter elkaar. Hiermee stimuleer je de ontwikkeling en speel je in op de behoeftes van je kindje.

 

12-24 maanden: Ik wil dat

Zo rond het jaar ontdekken kinderen dat je stem ook een hele goede manier is om jouw wil op te leggen aan de mensen om je heen. Ze zijn zich meer bewust geworden van hun omgeving en van hun mogelijkheden deze omgeving te beinvloeden. In de winkel wijzen ze bijvoorbeeld naar iets felgekleurds en zeggen vol enthousiasme: die! Omdat je niet nog meer knijpfruit nodig hebt (er staat een halve jaarvoorraad in je kast) zeg je vrolijk nee tegen je kleintje en loop je verder. De reactie van je kindje is op dat moment vaak nog duidelijker wijzen en harder die roepen. In de hoop dat je vader of moeder dan begrijpt dat jij als dreumes toch echt heel graag dat knijpfruit wilt hebben. Sommige ouders zien dit al als echt opstandig gedrag maar voor een dreumes die net geleerd heeft dat hij met zijn stem zijn wensen kan delen is het nog een heel leerproces om te leren dat dat niet betekent dat je ook altijd je zin krijgt. Negeren kan een optie zijn maar meestal zorgt dat er in deze fase vooral voor dat je dreumes alleen maar nog harder gaat proberen jou te vertellen wat hij graag wil. En vervolgens gefrustreerd raakt over het feit dat hij niet gehoord wordt. Straffen heeft op dit moment ook weinig zin. Je kindje is niet bewust aan het manipuleren.

Een goede optie is om te benoemen dat je weet dat hij knijpfruit lekker vind, maar dat je dat nu niet gaat kopen. Om dan vervolgens je kindje af te leiden met iets wat je wel gaat kopen. ‘Lekker he, knijpfruit, maar vandaag hebben we het niet nodig. Weet je wat ook lekker is? Deze broodjes. Hmmmm, kan jij die voor mama vasthouden?’

Je kindje leert zo dat zijn mening gehoord wordt, maar dat er niet altijd aan toegegeven wordt.


24-36 maanden: ik ben twee en ik zeg nee

Op deze leeftijd gebruiken kinderen gillen vooral als een manier om hun onvrede te uiten over een situatie. Ze begrijpen heel goed het woord nee, maar zijn het daar regelmatig niet mee eens. Anders dan in de voorgaande fase is het gillen nu wel echt een bewuste manier om hun zin te krijgen. Het is niet langer meer het roepen om je te vertellen wat ze willen, maar roepen om hun wil op te leggen. Je peuter gaat ontdekken dat hij een eigen persoon is, een eigen persoon met eigen wensen en verlangens. Het op een goede manier uiten van deze wensen is een leerproces en vooral ook het omgaan met de teleurstelling als er niet aan je wens voldaan wordt. De natuurlijke reactie hierop is boosheid en dat wordt meestal geuit door middel van gillen.

In deze fase is het belangrijk om te benoemen dat je snapt dat je kindje teleurgesteld is. Vaak wordt alleen de boosheid benoemd terwijl het de achterliggende teleurstelling is waar je kindje mee worstelt. Stel duidelijke grenzen: boos en teleurgesteld zijn mag, maar slaan of schoppen niet. Belangrijk is ook dat nee ook nee blijft, zelfs al staan er andere mensen te staren of afkeurend te kijken. Als je toegeeft na schreeuwen dan leert je kind dat je met schreeuwen je zin krijgt.

Een groot deel van de peuterconflicten is te voorkomen door niet vlak voor etenstijd of vlak voor het middagdutje boodschappen te gaan doen. Een lage suikerspiegel en vermoeidheid zorgen ervoor dat zelfs de kleinste teleurstelling kan leiden tot een flinke driftbui.

 

Heb je zelf een vraag voor de vraagbaak? Stel deze dan in de comments of stuur een mailtje naar: info@rubypothoven.nl met als onderwerp: vraagbaak.

Leren eten

Leren eten

Na een eerste periode van borst- of flesvoeding komt het moment dat je kleintje toe is aan vaste voeding. Maar hoe pak je zoiets aan? Hoe weet je wanneer en waarmee je moet starten? En hoe vind je een weg in alle tegenstrijdige informatie die er op internet te vinden is?

In dit artikel vertel ik hoe wij het hebben aangepakt en wat voor ons wel en niet gewerkt heeft aan de hand van vragen die veel ouders zichzelf en ons stellen.

Starten bij 4 of 6 maanden?

De onderzoeken zijn hierin erg wisselend, het ene onderzoek beveelt vier maanden aan terwijl het andere onderzoek zegt dat je absoluut moet wachten tot zes maanden. Wij zijn gestart met zes maanden. Voor ons was dit een hele bewuste keuze. Wij wilden Max graag zoveel mogelijk het eten zelf laten ontdekken en pas vanaf ongeveer 6 maanden is de motoriek hiervoor voldoende ontwikkeld.  Omdat ik zelf veel last heb van darmproblemen, wilde ik Max zijn darmen (zeker omdat hij prematuur geboren is) wat meer tijd geven om te ontwikkelen.

Ik vond zelf het artikel van de groene vrouw erg verhelderend. http://www.groenevrouw.nl/die-zes-maanden/

Veel ouders hebben het idee dat hun kindje al eerder toe is aan vast voedsel. ‘Hij kijkt het eten bijna van mijn bord, hij probeert het zelfs af te pakken en in zijn mond te stoppen,’ is een uitspraak die ik al van veel ouders gehoord heb. Dit was bij Max ook het geval, maar ikzelf heb dat vooral gekoppeld aan het ontdekken van de wereld en het na willen doen wat wij doen en niet aan honger of behoefte aan extra voedingsstoffen. Op het moment dat ik, bij wijze van spreken, zelf sokken zou gaan eten zou Max die ook afgepakt hebben en in zijn mond gestopt hebben.

 

Groente of fruit?

Wij zijn gestart met groenten. Maar al vrij snel hebben we ook fruit geintroduceerd. Wij hebben niet gemerkt dat Max een sterke voorkeur had voor zoete smaken. De eerste periode was alles een ontdekking en maakte het hem echt niet uit of je nu peer of broccoli voor hem neer zette. Nu begint hij wel steeds meer voorkeuren te krijgen voor bepaalde voedingsmiddelen. Maar je doet hem net zoveel plezier met een aardbei of een cherrytomaatje als met een koekje.

Max zijn eerste groente was broccoli. Wij vonden dat handig vanwege de zachte smaak en structuur en het feit dat het met een handvat heel handig te eten is.

 

broccoli voor broccoli na

Eerste hapjes: Broccoli before & after

Stukjes of puree?

Wij zijn direct begonnen met het geven van vuistgrote stukken. Max pakte deze zelf en stopte het dan (meestal) in zijn mond. Uiteraard werd alles ook op andere manieren ontdekt. Kun je het in je haar smeren? (ja) Kan je er mee verven? (meestal wel) Kan het vliegen? (nee) Op het begin ging er nog niet zoveel naar binnen en was het vooral proeven en de smaak leren kennen. Maar al snel had hij door hoe het werkte en verdween er steeds meer daadwerkelijk zijn mond. We hebben hem vrij snel mee laten eten met wat wij op dat moment aten maar dan aangepast aan zijn proces.

 

20160125_171936

Deconstructed spaghetti met tomatensaus: spaghetti met tomatenpuree, courgette, tomaat en volkoren soepstengel (8 maanden)

 

Veel mensen keken raar op als we vertelden niks te pureren maar gewoon stukken te geven. Hieronder onze antwoorden op de drie meestgestelde vragen.

Hebben jullie dan nooit potjes gegeven?

We hebben eigenlijk nooit potjes gekocht. Wel hebben we een tijdje fruit gepureerd omdat veel fruitsoorten vrij hard en dus lastig te eten zijn. De fruitpuree gebruikten we dan om op brood te smeren of om door de yoghurt te mengen. De potjes die we gekregen hebben van anderen hebben we opgemaakt toen we net gestart waren met vast voedsel als we uit eten waren. Maar meestal at Max dan alsnog vooral de rauwkost van onze borden af.

 

Geeft het geen enorme rotzooi?

In het begin wel. Ontdekken is kliederen en we wisten waar we aan begonnen. Vanwege onze houten vloer hebben we een zeil liggen onder de kinderstoel en met een vochtig doekje is alles zo weer schoon. Daarnaast heeft hij altijd een grote slab om met mouwen om zijn kleren te beschermen. Nu valt het heel erg mee. Max is dol op eten dus het meeste gaat gewoon zijn mond in. Als hij uitgegeten is of als hij iets niet zo lekker vind beland er nog wel eens wat op de grond, maar de rotzooi valt mij erg mee.

20160802_180319                          20160802_180328

 

Is het niet gevaarlijk?

Het is het grootste schrikbeeld van elke ouder. Je kind zien stikken in een stukje voedsel. Maar zolang je een aantal veiligheidsregels in acht neemt is het geven van stukken niet gevaarlijker dan het starten met puree. Sommigen zeggen zelfs dat het starten met stukken ervoor zorgt dat je kindje zelf leert om een te groot stuk voedsel weer naar buiten te werken en dat het dus juist veiliger is om te starten met stukken.

  1. Geef alleen eten als je kindje goed rechtop zit. In een wipstoeltje of maxi-cosi is geen goed idee. Door de (half) liggende houding kan je kindje voedsel wat naar achter schiet niet goed naar buiten werken.
  2. Blijf altijd bij je kindje als je hem of haar te eten geeft. Dit geldt natuurlijk ook als je puree geeft.
  3. Wacht tot je kindje zes maanden oud is. De kokhalsreflex is dan voldoende naar achteren in de mond verplaatst om vast voedsel mogelijk te maken en je kindje heeft de motoriek om zelf een te groot stukje weer naar buiten te werken.
  4. Snij ronde voedingsmiddelen (zoals: druiven, cherrytomaatjes en knakworstjes) altijd in stukjes. Als je dit niet doet kan dit vast komen te zitten in de luchtpijp.

 

Hoe eet Max nu?

Max eet inmiddels eigenlijk alles mee met ons, maar voor hem voegen we geen zout toe. We zijn er zelf gezonder door gaan eten omdat ik nu elke avond zorg voor minimaal één soort verse groente. Meestal snij ik voor Max ook nog wat cherrytomaatjes er bij omdat ik weet dat hij dat graag eet en hij vaak niet zo geduldig kan wachten tot de warme dingen genoeg zijn afgekoeld.  We beperken zout en suiker en we geven nog geen honing of rauwe vlees of vis maar verder eet hij eigenlijk alles. Zijn favorieten op het moment zijn aardbeien, cherrytomaatjes en alles met aardappel.

 

Wanneer en waarmee zijn jullie gestart met het aanbieden van vaste voeding? Wat waren jullie afwegingen hierin? En welke tips zouden jullie andere ouders geven met betrekking tot het leren eten van vast voedsel?

 

Leestip:

Eten voor de kleintjes – Stefan Kleintjes

https://www.bol.com/nl/p/eten-voor-de-kleintjes/9200000011325997/