Browsed by
Month: September 2016

De Puberballon

De Puberballon

Max is natuurlijk pas 16 maanden dus de puberteit laat nog even op zich wachten. Maar in mijn praktijk spreek ik veel pubers en hun ouders. En een vraag die eigenlijk steeds terugkeert is: hoe zorg ik ervoor dat mijn kind de puberteit goed doorkomt?

De puberteit is vaak een periode waar ouders met enige angst naar uitkijken. Je heerlijk meegaande kind dat ineens in een monster verandert zodra de puberteit zijn intrede doet. Ineens moet je als ouder gaan nadenken over hoe je omgaat met dingen als roken, alcohol en drugs of met de eerste liefdes die verder gaan dan alleen handje vasthouden op het schoolplein. Veel ouders weten ook nog goed de dingen die zij zelf uitgespookt hebben in de puberteit en willen er alles aan doen om hun kinderen daar tegen te beschermen. Maar hoe zorg je er nou voor dat de puberteit van je kind goed verloopt?

De puberteit is de fase tussen ongeveer 12 en 18 jaar oud waarin kinderen de overstap maken van kind naar volwassene. Waar kinderen voor de puberteit vaak overal ja op zeggen, makkelijk enthousiast te maken zijn en veel dingen leuk vinden, is de puberteit de echte nee-fase waarin alles stom, saai en kinderachtig is en ze alleen nog maar met vrienden willen chillen of op de bank willen liggen en netflix kijken. Deze fase is belangrijk zodat je kind kan uitgroeien tot een gebalanceerde volwassene die bewust de keuze kan maken tussen ja en nee in elke situatie.

Ken je zo’n luchtballon in een attractiepark? Zo één die netjes aan vier touwen vastzit en daardoor recht naar boven gaat en weer terug? Dat is mooi te vergelijken met de puberteit. Stel je voor dat je kind die ballon is. In de puberteit gaat de ballon omhoog en steekt er een flinke storm op. Een storm van lichamelijke, emotionele en cognitieve veranderingen bij zowel je puber als de leeftijdsgenoten om hem of haar heen. De ballon heeft alle vier de touwen nodig om in balans te blijven. Als er één touw knapt dan levert dat vooral wat extra deining op maar zodra er twee of meer knappen is de kans groot dat de ballon stuurloos raakt.

20160923_102247

De vier touwen die de ballon nodig heeft zijn:

  • Communicatie: Open communicatie over de dingen die je puber bezighouden, vrij van oordeel. Maak tijd en ruimte voor dit soort gesprekjes, ook al lijkt je puber daar niet altijd zin in te hebben. Zelf vertellen over eigen puberteit of samen iets gaan doen wat je puber leuk vind kan ook helpen om de communicatie open te houden.
  • Grenzen: Je puber heeft duidelijke grenzen nodig. Een kader waarbinnen hij zich vrij kan bewegen maar waar hij ook tegenaan kan schoppen. Straffen helpt op deze leeftijd bijna niet meer, duidelijk laten merken waar je grenzen liggen en de verwachting uiten dat je puber zich hieraan houdt is vaak de beste manier.
  • Ruimte: Je puber heeft de ruimte nodig om zichzelf te ontwikkelen, om nieuwe vaardigheden aan te leren en om zijn eigen persoonlijkheid te kunnen ontdekken. Steeds meer is deze ruimte ook online, zorg als ouder dat je weet waar je kind mee bezig is maar geef je kind ook de ruimte om hier zelf mee te experimenteren.
  • Vertrouwen: Heb vertrouwen in je kind en vertrouwen in jezelf dat je je kind de basis mee hebt gegeven om de puberteit goed te doorstaan. Trap niet in de valkuil om alles wat je kind doet te gaan wantrouwen en bijvoorbeeld whats app of email te gaan controleren.

 

Kijk jij op tegen de puberteit van je kind? Of kijk je er juist naar uit? En hoe was je zelf als puber? Ga je eerlijk alles durven vertellen wat je zelf hebt gedaan als je puber er naar vraagt?

Review: Een dagje naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen

Review: Een dagje naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen

20160904_141928

 

Van een jongen die ik in de praktijk begeleid kreeg ik de tip om een keer een dag naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen te gaan. Ook als je op internet zoekt naar een leuk dagje uit voor een dreumes wordt sprookjeswonderland vaak genoemd.

Genoeg reden dus voor ons om samen met opa en oma een dagje naar Enkhuizen af te reizen en het met eigen ogen te gaan bekijken. Sprookjeswonderland is qua kosten erg goed te doen. Voor iedereen vanaf 2 jaar betaal je €9,95 en kinderen onder de twee mogen gratis naar binnen. Verder is parkeren gratis en eten en drinken in het park hebben normale prijzen.

Wanneer:

Wij gingen op een zondag in september toen de scholen alweer begonnen waren. Er was behoorlijk wat regen voorspeld voor de ochtend maar in de middag was het prima te doen. Sprookjeswonderland is het leukst met mooi weer maar als er af en toe een bui valt is er ook voldoende wat overdekt is en waar je dus even kan schuilen. Een voordeel van de slechte weersverwachting was dat het erg rustig was in het park. We hebben nergens hoeven wachten.

Het park:

Het park is grofweg onder te verdelen in vier delen. De sprookjes, de attracties, de speeltuin en de kinderboerderij.

De sprookjes:

De sprookjes zijn grotendeels te zien in het sprookjesbos maar ook door de rest van het park verspreid vind je overal sprookjes terug. Bij bijna alle sprookjes bewegen de poppen en zijn leuke liedjes te horen. Wat het park verder heel gezellig maakt zijn de kinderen die er vaker komen en vrolijk alle liedjes meezingen. Alles is op kindhoogte dus je hoeft als ouder niet de hele dag je kind op te tillen zodat hij of zij door alle raampjes kan kijken.

20160904_141229 IMG-20160904-WA0021

De attracties:

Ondanks dat Max pas 15 maanden is en nog geen 75 cm mocht hij bijna overal gewoon in.  De paardjes, de oldtimers en de trein vond Max allemaal erg interessant. Ook de shows waren erg leuk vooral Vadertje Tijd vond Max prachtig.

 

20160904_160639

 

De speeltuin:

Het leuke aan de speeltuin is dat je als ouder echt uitgedaagd wordt om mee te spelen met je kind omdat je alles zelf aan het bewegen moet krijgen. De draaimolen, de zweefmolen en de ronddraaiende theekopjes werken niet op electriciteit maar op de spierballen van papa en mama. Voor de oudere kinderen is er een speciaal survivalpad door het bos.

 

De kinderboerderij:

Naast een gedeelte met geitjes waar je zelf doorheen kunt lopen en de dieren kunt aaien zijn er ook papegaaien, vogels, eenden, herten, lama’s en zelfs kangaroe’s.

IMG-20160904-WA0033

De voorzieningen:

Aan alles is te merken dat dit park ingesteld is op de allerkleinsten. Van krukjes bij de wasbakken tot verschoonkussens en van kinderstoelen tot overdekte plekken om je kinderwagen te stallen.

Het park is schoon en goed verzorgd.

Wij hebben in het restaurantje pannenkoeken gegeten (€5.00 voor een flinke pannenkoek), maar je er is ook voldoende plek om je eigen meegebrachte lunch op te eten.

 

Draagzak of kinderwagen:

Wij hadden dit keer, vanwege de voorspelde regen, alleen de kinderwagen meegenomen. Nou moet ik zeggen dat Max er eigenlijk maar weinig ingezeten heeft. Alles was veel te interessant dus meneer wilde vooral aan de hand lopen. De wagen is dus vooral gebruikt als pakezel voor de tassen en jassen (ook erg handig). In veel attracties kon de kinderwagen niet mee naar binnen en als je een kindje onder een jaar hebt is een draagzak of draagdoek wel echt een uitkomst.

Conclusie:

Sprookjeswonderland was een groot succes. Max heeft zijn ogen uitgekeken en vond alles prachtig. Hoogtepunten voor ons waren de dansende paddenstoelen, Vadertje Tijd, de oldtimers en de paardjes. Het park is het leukst voor kinderen tot een jaar of zes, hoewel er ook voor oudere kinderen wel het een en ander te doen is (survivalpad, schommelschip en de hekspeditie).

Ondanks dat het voor ons dik een uur rijden is gaan we hier zeker nog een keer terug.

Op reis met je dreumes – Jodi van Liefthuis.nl vertelt

Op reis met je dreumes – Jodi van Liefthuis.nl vertelt

Hoewel zowel Gertjan als ik helemaal gek zijn van reizen en al helemaal van Amerika, zagen we het toch echt niet zitten om dit jaar met onze actieve, slecht slapende Max 14 uur in een vliegtuig te zitten en naar de andere kant van de wereld te reizen. 

Jodi van Liefthuis.nl dacht daar anders over en vloog deze zomer met haar man en zoontje Raf van 14 maanden naar Amerika.

img_0321

Dus je werd op een ochtend wakker en dacht toen ineens: ‘Goh laten we eens naar de andere kant van de wereld vliegen’?
Haha nou nee zo ging het niet precies. Voordat ik zwanger was wilde ik al heel graag naar Amerika en dan vooral de west kant en New York. We maakten plannen en verzamelden informatie, maar geld gebrek hield ons op dat moment tegen. Dus we gingen naar Vietnam, ook geweldig trouwens en een stuk betaalbaarder.

Toen wij besloten aan kinderen te beginnen heb ik met mijn lief afgesproken, dat als het mogelijk was dat wij dan ook met onze kinderen wilde gaan reizen. Dat dit geen reden was om ons tegen te houden. Ik liet het hem me beloven, haha, gelukkig stonden en staan we daar hetzelfde in.

Een jaar later stelde mijn schoonmoeder voor met de hele familie een rondreis te maken door Amerika, voor haar 60ste verjaardag. Dat zagen wij dus wel zitten, alleen was ik toen net zwanger. Dus dat plan werd uitgesteld. Ik zei toen meteen, volgend jaar gaan we. Het was een soort stok achter de deur, nu konden we er niet meer onder uit.

Hoe zag jullie reis er in grote lijnen uit?
We vlogen van Amsterdam naar Los Angeles, we hadden een stop over en dus twee vluchten van ongeveer 6,5 uur. In Los Angeles verbleven we eerst 2 nachten in een hotel en hadden we een huurauto. We kochten daar een autostoel, zodat ook onze spruit veilig vervoerd kon worden. Na die twee dagen Los Angeles verkennen gingen we onze HUGE camper ophalen en begon het tweede deel van ons avontuur.

We verbleven op campings in of bij de Grand Canyon, Bryce Canyon, Las Vegas, Sequoia NP, Yosemite en San Francisco. Globaal gezien hadden we iedere keer een hele of halve dag reizen en een dag sight seeing. In San Francisco namen we afscheid van onze familie en gingen mijn lief, ik en onze spruit naar avontuur nummer 3. Namelijk New York, waar we nog 4 nachten verbleven.

Hoe heb je je voorbereid?
Ik ben altijd van de goede voorbereiding. Omdat ik het leuk vind me te verdiepen in de plek waar we naartoe gaan, maar ook omdat ik met mijn kleine spruit precies wilde weten wat handig was en wat niet. Ik was dit jaar dan ook vooral goed voorbereid voor hem. Ik zocht op internet tips voor het vliegen en reizen met een dreumes en dacht zelf goed na over wat we voor hem mee moesten namen.

Zo vond ik online, dat een rietjes beker in de lucht of in bergen kan overstromen als je hem open doet, ivm luchtdruk. Hier waren we dus op voorbereid. Beker open doen met het rietje in je mond, voorkomt een waterballet in de lucht.
Ook had ik voor hem in de handbagage een los stoffen tasje zitten met al zijn speelgoed. Dit bleek super handig, want zo konden we altijd alles bij elkaar verzamelen, hoefden we nooit te zoeken en lag niet alles van hem door de camper verspreid.

img_0521

Wat is het meest meegevallen?
Alles is zo makkelijk en soepel verlopen, maar een paar dingen zijn me echt meegevallen;
– De vliegreis met stip op 1. Raf zat bij ons op schoot en heeft zowel op de heenweg als de terugweg zich mega goed gedragen. Hij keek zijn ogen uit, heeft lekker geslapen en wat filmpjes gekeken. Zelf hebben we nauwelijks geslapen haha, maar dat hij het zo goed heeft gedaan, maakt alles goed
– Dat Raf zo flexibel was en zo makkelijk. Overdag heeft hij nooit in zijn bedje geslapen. Altijd terwijl we op pad waren in de wandelwagen en in de draagzak of onderweg in zijn autostoel. We zijn de eerste dagen gaan kijken wat mogelijk was en hij bleek het zo goed te doen. We hielden hem natuurlijk goed in de gaten, maar zolang hij vrolijk en tevreden was, waren wij dat natuurlijk ook.
– Ik was van te voren heel bang dat Raf overlast zou veroorzaken voor de mensen om ons heen. ’s Nachts wakker houden ofzo. Ik als moeder voelde me daar heel verantwoordelijk voor, maar gelukkig heeft hij super geslapen.

Wat is het meest tegengevallen?
Het jetlag toen we weer thuis waren. Op de heenweg hadden we allemaal een jetlag, waardoor we om 5 uur allemaal wakker waren. Na een tijdje vielen we toch weer in slaap, inclusief Raf en na twee nachten was iedereen gewend. De terugweg was anders. Hij heeft er ruim een week over gedaan voordat hij weer in zijn eigen ritme zat. Was soms om 1 uur klaar wakker. Ook was hij natuurlijk gewend om 24/7 bij ons te zijn wat thuis ook niet meer was, dus het slapen verliep niet zo lekker in het begin.
Gelukkig ging het steeds beter en zaten we na 8 nachten weer volledig in ons oude ritme.

Hoe vond Raf het?
Raf vond het fantastisch. Ondanks dat het voor hem natuurlijk niet uitmaakt of we hier om de hoek naar het park gaan of naar de Grand Canyon en hij zich er later ook niks meer van zal herinneren. Hij heeft een top tijd gehad. Hij was continu bij ons, kreeg in de eerste weken natuurlijk ook heel veel aandacht van oma, oom en tante. Ook vond hij het in de draagdoek fantastisch. Hij zat te kletsen, te zingen (zo leek het in ieder geval) te lachen en te zwaaien naar alles en iedereen. We konden echt zien dat hij genoot.

Wat was je absolute hoogtepunt? En dat van Raf?
Ooo dit is oneerlijk, hoe kan ik nu kiezen wat mijn hoogtepunt was. Ehm, ik denk Grand Canyon, de trail door Bryce Canyon en Alcatraz. Ook het kamperen en in Amerika zijn op zich was gewoon al heel leuk. Lekker Bbqen, buiten ontbijten heerlijk.
Raf’s hoogtepunt was denk ik de zeeleeuwen bij San Francisco. Hij vindt dieren heel erg leuk en noemt alle dieren poes. Van die zeeleeuwen waren dus poes en hij was helemaal enthousiast.

Welke tips zou je mensen meegeven die met hun jonge kind een verre reis willen gaan maken?
Ik heb toevallig een heel artikel geschreven over mijn reistips met dreumes. Dus ga daar ook zeker een kijkje nemen.  (http://liefthuis.nl/reistips-op-vakantie-vliegen-dreumes/)

Hier toch al een paar kleine tips.
– Bij een eerdere vraag gaf ik al de tip over de rietjesbeker en het zakje met speelgoed.
– Neem geen ballen mee in het vliegtuig, als ze vallen en weg rollen kun jij op je knieën het hele vliegtuig door. (Oww Jodi, zijn hier foto’s van? En zo ja, wil je ze dan met me delen!)
– Doe een doekje aan de speen van je kleine, valt de speen, dan is hij makkelijker terug te vinden en vaak valt hij met doek ook niet helemaal op de grond.
– De belangrijkste is misschien wel, ga je niet teveel focussen op wat MOET. Kinderen zijn flexibel en zolang ze bij jou zijn en jij goed in de gaten houdt of ze tevreden zijn, dan komt het allemaal goed.

 

Wil je nog meer lezen over de reis van Jodi? Kijk dan eens op haar blog liefthuis.nl.

Zou jij het aandurven zo’n verre reis met een jong kind? Of heb je het al gedaan en heb je nog goede tips? Ik ben erg benieuwd!

Pesten op school – Week tegen pesten

Pesten op school – Week tegen pesten

Deze week is het de Week tegen pesten. Een initiatief van stichting school en veiligheid om meer aandacht te vragen voor pesten op de basisschool. Veel scholen grijpen deze week aan om extra aandacht te besteden aan pesten en ook op tv is er deze week extra aandacht voor pesten en de gevolgen hiervan.

De cijfers liegen er niet om. De meeste basisschoolleerlingen, ruim 60%, worden wel eens gepest en gemiddeld 9% van de kinderen in het basisonderwijs geeft aan structureel gepest te worden.

Gevolgen van pesten zijn enorm. Kinderen die gepest zijn op de basisschool hebben op latere leeftijd vaak een lager zelfbeeld, zijn sociaal onzekerder en hebben vaker last van depressies dan kinderen die niet gepest zijn.

Ook voor de kinderen die zelf pesten zijn de gevolgen groot. Deze kinderen worden niet gewaardeerd om wie ze zijn, leren niet op een goede manier omgaan met frustratie en agressie en lopen een groter risico om op latere leeftijd in de criminaliteit te belanden.

 

Belangrijk is om het verschil tussen plagen en pesten te kennen en hierop in te kunnen spelen.

Plagen is een incident waarbij beide partijen aandeel hebben, de macht gelijk is en er geen schadelijke gevolgen zijn. Iemand doet iets, de ander doet wat terug en vaak is het dan afgelopen.

Plagen gaat over in pesten zodra er sprake is van een ongelijke verdeling van de macht. Het slachtoffer is dan niet meer in staat zichzelf te verdedigen. Doet hij dit wel dan kan dit voor de pester een reden zijn om het slachtoffer nog harder aan te pakken.

Om er achter te komen of er in de klas van je kind sprake is van plagen of pesten is het belangrijk om kinderen het verschil uit te leggen en hier met hen over in gesprek te gaan.  Stel open vragen en probeer ook zo open mogelijk te reageren op de antwoorden van je kind.

Vaak vertellen kinderen uit zichzelf niet over het pesten op school. Ze schamen zich, zijn bang voor represailles of willen hun ouders niet verdrietig maken. Als ouder is het dus van belang om je kind goed in de gaten te houden. Geeft een kind vaker aan hoofdpijn of buikpijn te hebben, gaan schoolresultaten achteruit, wordt je kind sneller boos of juist aanhankelijker of gaat hij of zij met tegenzin naar school, dan is het goed om te kijken of er mogelijk sprake is van pesten op school.

Als je er achter komt dat je kind gepest wordt is het vaak de eerste reactie van ouders om erg boos te worden op de pestkop. Maar dit werkt vaak averechts en zorgt er voor dat een pestkop je kind terug gaat pakken om wat jij gezegd hebt. Ook dingen beloven die je niet waar kan maken: ‘Ik zorg ervoor dat het nooit meer gebeurt’, is geen goede manier van aanpakken. Je hebt als ouder immers geen zicht op wat er op het schoolplein gebeurt als je er zelf niet bij bent.

 Toch kun je als ouder een aantal dingen wel doen om je kind te helpen:

  • Luister aandachtig naar het verhaal en stel vragen. Waarom pesten ze je? Hoe lang al? Wie pest, hoe, waar en wanneer?
  • Stel je kind gerust. Zeg dat het zo niet verder kan.
  • Bespreek samen hoe jullie de school het beste kunnen inlichten.
  • Beschuldig de school niet. Kinderen zijn er erg goed in om dingen achter de rug van leerkrachten om te doen.
  • Ondersteun je kind. Gepeste kinderen verliezen vaak hun zelfvertrouwen.
  • Oefen thuis sociale vaardigheden: iets leren vragen, opkomen voor wat je denkt en voelt, leren inschatten wat anderen denken, leren reageren op treiterijen
  • Stimuleer je kind om aan sport te doen, een theatercursus te volgen, of iets te zoeken waar hij goed in is. Daardoor wordt hij lichamelijk en mentaal sterker.

 

Heb jij wel eens gesprekken met je kind over pesten? Deze week kan een mooi aanknopingspunt zijn om er eens met je kind over in gesprek te gaan!

Time out of time in?

Time out of time in?

20160916_082241

Sinds de opkomst van Supernanny is de term time-out weer helemaal terug in de Nederlandse opvoeding. Een time-out haalt een kindje even uit de situatie waarin het volgens de ouders ongewenst gedrag laat zien en zorgt ervoor dat voor je kind meteen duidelijk is dat dit niet mag. In de meeste gevallen werkt een time-out goed, in ieder geval op de korte termijn. Alleen zijn is voor een kind het ergste wat er is en het kind zal het dus wel laten om nog een keer te doen waarvoor het in de time-out terecht kwam.

Een groot nadeel van de time-out is dat er een moment komt dat je kind hier niet meer van onder de indruk is en door heeft dat hij of zij gewoon op kan staan en terug kan komen. Dit ontaard vaak in enorme drama’s waarbij kinderen bij kop en kont soms wel 30 keer teruggesleurd moeten worden naar het ‘strafstoeltje’ of de trap tot dat of ouders of kind het maar opgeven.

Daniel J. Siegel, professor in de psychiatrie en schrijver van het boek No-drama discipline, stelt echter dat de time-out op lange termijn wel eens negatieve effecten zou kunnen hebben op de ontwikkeling van kinderen. Doordat kinderen nog volop in ontwikkeling zijn is de manier waarop ze leren van groot belang. Door een kind af te zonderen op een moment dat ze eigenlijk hulp nodig hebben, voelt het zich afgewezen en wordt indirect de boodschap gegeven dat ze het op moeilijke momenten zelf maar uit moeten zoeken.

De tegenhanger van de time-out is de time-in. Tijdens een time-in blijf je tijdens de driftbui of tijdens het opstandige gedrag van je kind juist dichtbij in plaats van het kind af te zonderen. Je geeft je kind zo de boodschap dat je er ook voor hem of haar bent op de momenten dat hij of zij zich niet gedraagd als ideaal kind maar juist ook op momenten van verdriet, boosheid en opstandigheid. Juist in de momenten waarop je kind het zelf even niet meer weet. Een time-in betekend overigens niet dat je toegeeft aan datgeen waardoor de bui ontstond, maar juist dat je bij je kind blijft en je kind helpt om om te gaan met de gevoelens van teleurstelling of boosheid waardoor de driftbui ontstond. Het idee hierachter is dat hierdoor de driftbuien minder zullen worden, dat een kind zichzelf steeds beter zal leren uitten en dat op de langere termijn een time-in dus een gewenster effect heeft dan een time-out.

Critici geven aan dat je met een time-in juist het driftige gedrag van een kind beloond door meer aandacht te geven en dat daardoor dus de driftbuien zullen verergeren. In de praktijk valt dit over het algemeen wel mee. Kinderen vinden een driftbui zelf ook echt niet fijn. Het is een teken van onvermogen. Ze hebben nog niet de juiste middelen om adequaat om te kunnen gaan met een situatie en dat lijdt tot de driftbui.

Wel vraag ik me af hoe dit in de praktijk gaat als je meerdere kinderen hebt. Stel kind 1 slaat kind 2. Bij een time-out zet je kind 1 uit de situatie en heb je alle aandacht voor kind 2 wat pijn heeft. Bij een time in probeer je zowel kind 1 bij te staan in zijn gevoelens van boosheid en frustratie en tegelijkertijd kind 2 in zijn gevoelens van pijn, verdriet en boosheid.

Hoewel dit lastig is is het in mijn ogen wel beter dan het alternatief. Door kind 1 aan de kant te zetten versterk je de gevoelens van frustratie en boosheid waardoor hij in de eerste instantie sloeg, vergroot je de kans op een enorme driftbui en ontneem je kind 1 de kans om zelf met een oplossing te komen.

Hoe denken jullie hierover? Gebruiken jullie wel eens een time-out of een time-in? En hoe werkt dat voor jullie?

Mama, wat is ADHD?

Mama, wat is ADHD?

De cijfers:

Zodra je kind naar school gaat is het meestal een kwestie van tijd voordat je kind in aanraking komt met ADHD. Als we kijken op de website van het NJI dan staat daar dat de Gezondheidsraad, op grond van buitenlands onderzoek, stelt dat ongeveer 5 à 6 procent van alle kinderen symptomen van ADHD heeft. Bij 2 procent van de kinderen zijn die symptomen zo ernstig dat ze behandeling nodig hebben, terwijl 4 procent van de kinderen met minder ernstige symptomen te maken heeft. Het aantal kinderen en jongeren met ADHD neemt volgens de Gezondheidsraad niet toe. Wel krijgen meer kinderen en jongeren de diagnose omdat de stoornis beter herkend en onderkend wordt. (http://www.nji.nl/ADHD-Probleemschets-Cijfers)

Dit zou betekenen dat er in een klas van 30 kinderen gemiddeld 1 á 2 kinderen zitten met de diagnose ADHD en dat je kind dus onherroeppelijk in aanraking komt met ADHD op school.

 

Een zon en een dromedaris?

Alle kinderen komen vroeger of later thuis met vragen waar je als ouder niet direct een goed antwoord op weet. ‘Hoe ver weg is de zon?’ ‘Waarom heeft een kameel twee bulten en een dromedaris maar één?’ Met google kom je tegenwoordig al een heel eind maar op sommige vragen is het antwoord niet zo gemakkelijk.

Als je van je kind de vraag krijgt: ‘Wat is ADHD?’ dan is dat geen eenvoudig iets om uit te leggen. Er is geen vaststaand antwoord zoals: ‘gemiddeld zo’n 149.600.000 kilometer’. Want hoe leg je een kind uit wat ADHD is, zonder dat het klinkt als iets waar je alleen maar heel veel last van hebt? Hoe zorg je ervoor dat je kind ADHD niet gaat zien als een enorm probleem en als iets wat je zoveel mogelijk zou moeten mijden?

Toch is het belangrijk om wel een duidelijk antwoord te geven. Voor kinderen is deze kennis namelijk erg belangrijk. Met een goede uitleg kun je ervoor zorgen dat ADHD niet langer een woord is waar kinderen weinig van begrijpen. Dat ADHD niet langer meer een voedingsbodem is voor pesten, maar eerder een eigenschap of een groep eigenschappen (zowel positief als negatief) zoals iedereen die heeft.

 

Maar hoe dan?

Begin met de basis:

ADHD is een engelse afkorting voor een grote verzameling kenmerken. Bij iedereen uit zich dit weer anders. Wat wel overeenkomt bij iedereen, is dat ADHD voor een groot deel erfelijk is. Vaak is er in de familie nog minimaal één ander persoon met (kenmerken van) ADHD. De belangrijkste kenmerken van ADHD zijn aandachtstekort (moeite hebben je aandacht bij één onderwerp te houden), impulsiviteit (eerst doen, dan pas denken) en hyperactiviteit (druk en zeer bewegelijk gedrag).

spreekbeurt

ADHD wordt vaak aan kinderen omschreven als Alle Dagen Heel Druk. Hyperactiviteit is vaak het kenmerk waarop de meeste focus ligt, ondanks dat veel kinderen met ADHD geen last hebben van hyperactiviteit, waarschijnlijk is dit omdat dit kenmerk vaak het meest storend is voor de omgeving.

 

Gebruik voorbeelden uit de praktijk:

Kinderen weten vaak heel goed voorbeelden te geven over ADHD. Als ouder kun je je kind hierin begeleiden door ook positieve voorbeelden aan te dragen en de voorbeelden van je kind te koppelen aan je uitleg over de kenmerken van ADHD.

 

Stem je informatie af op je kind:

Als je aan je kind vertelt dat ook Bill Clinton en Cher ADHD hebben dan is de kans groot dat je kind geen flauw idee heeft over wie je het hebt. Cabaretiers als Jochem Myjer en Hans Theeuwen zijn voor kinderen een stuk bekender, maar ook Steven Spielberg, de maker van films zoals Jurassic World en Transformers is voor veel kinderen bekend.

Verder kun je gebruik maken van (voor)leesboeken om het gesprek vorm te geven. Een voorbeeld van zo’n boek is Mees in Blauw-Wit. In dit positieve (voor)leesboek over ADHD, worden zowel de positieve kanten van ADHD belicht, als de moeilijkheden die kinderen met ADHD en hun omgeving ondervinden.

 

Hou het positief:

Maak aan je kind duidelijk dat er ook leuke kanten zijn aan het hebben van ADHD. Iedereen heeft goede en minder goede eigenschappen. Kinderen met ADHD hebben vaak een enorm uithoudingsvermogen, zijn creatief, enthousiast en vinden het meestal niet eng om nieuwe dingen uit te proberen.

 

En daarna?

Een kind uitleggen wat ADHD is en wat dat in het dagelijks leven betekent is geen eenmalig gesprek, maar veel eerder een doorlopend onderwerp wat terug zal komen in de verschillende levensfasen van je kind. Door open en positief te reageren kun je ervoor zorgen dat je kind ook de volgende keer weer met zijn of haar vragen naar je toe durft te komen.

 

Deze blog verscheen in andere vorm al eerder op www.graviant.nl

Vraagbaak: Gillen in de supermarkt

Vraagbaak: Gillen in de supermarkt

20160909_080711

 

Mijn zoontje van 8 maanden gilt de laatste tijd heel vaak, eerst deed hij het alleen thuis maar de laatste tijd ook in de winkel. Negeren, afleiden en straffen lijkt niet te helpen. Het lijkt erop dat hij de reacties van andere mensen zelfs leuk vind. Hoe zorg ik ervoor dat hij leert dat gillen niet hoort?

Veel ouders stellen zichzelf deze vraag minimaal één keer over hun opgroeiende kind. In deze blog probeer ik antwoord te geven op deze vraag en op dezelfde vraag in verschillende leeftijdsfases.

 

0-12 maanden: Stemontwikkeling

Kinderen jonger dan een jaar zijn constant volop in ontwikkeling. Ontwikkeling van je eigen stemgeluid is daar een belangrijk onderdeel van. Huilen is in de eerste periode dé manier van contact maken voor een baby en dé manier waarop je kunt zorgen dat er aan je behoeftes voldaan wordt. Naarmate een kindje ouder wordt ontdekt hij of zij dat je je stem op veel meer manieren kunt gebruiken dan alleen te huilen. Het maken van verschillende klanken op verschillende volumes is de volgende stap naar het leren praten. Kindjes op deze leeftijd vinden het vaak ontzettend leuk en interessant om zichzelf te horen. Omdat ze er zelf plezier aan beleven is het niet iets waarmee ze stoppen als je het maar gewoon negeert. Het is niet iets wat ze doen om aandacht mee te trekken. Omdat het een belangrijke stap is in een gezonde ontwikkeling is straffen ook geen goede manier om hiermee om te gaan. Afleiden op de momenten dat gillen echt niet gepast is, is vaak de enige optie. Afleiden met een speeltje of iets vast houden in de supermarkt werkt soms. Het beste werkt vaak om te erkennen dat harde geluiden maken heel leuk is en vervolgens je kindje te stimuleren om dezelfde klank zachter te maken of meerdere klanken achter elkaar. Hiermee stimuleer je de ontwikkeling en speel je in op de behoeftes van je kindje.

 

12-24 maanden: Ik wil dat

Zo rond het jaar ontdekken kinderen dat je stem ook een hele goede manier is om jouw wil op te leggen aan de mensen om je heen. Ze zijn zich meer bewust geworden van hun omgeving en van hun mogelijkheden deze omgeving te beinvloeden. In de winkel wijzen ze bijvoorbeeld naar iets felgekleurds en zeggen vol enthousiasme: die! Omdat je niet nog meer knijpfruit nodig hebt (er staat een halve jaarvoorraad in je kast) zeg je vrolijk nee tegen je kleintje en loop je verder. De reactie van je kindje is op dat moment vaak nog duidelijker wijzen en harder die roepen. In de hoop dat je vader of moeder dan begrijpt dat jij als dreumes toch echt heel graag dat knijpfruit wilt hebben. Sommige ouders zien dit al als echt opstandig gedrag maar voor een dreumes die net geleerd heeft dat hij met zijn stem zijn wensen kan delen is het nog een heel leerproces om te leren dat dat niet betekent dat je ook altijd je zin krijgt. Negeren kan een optie zijn maar meestal zorgt dat er in deze fase vooral voor dat je dreumes alleen maar nog harder gaat proberen jou te vertellen wat hij graag wil. En vervolgens gefrustreerd raakt over het feit dat hij niet gehoord wordt. Straffen heeft op dit moment ook weinig zin. Je kindje is niet bewust aan het manipuleren.

Een goede optie is om te benoemen dat je weet dat hij knijpfruit lekker vind, maar dat je dat nu niet gaat kopen. Om dan vervolgens je kindje af te leiden met iets wat je wel gaat kopen. ‘Lekker he, knijpfruit, maar vandaag hebben we het niet nodig. Weet je wat ook lekker is? Deze broodjes. Hmmmm, kan jij die voor mama vasthouden?’

Je kindje leert zo dat zijn mening gehoord wordt, maar dat er niet altijd aan toegegeven wordt.


24-36 maanden: ik ben twee en ik zeg nee

Op deze leeftijd gebruiken kinderen gillen vooral als een manier om hun onvrede te uiten over een situatie. Ze begrijpen heel goed het woord nee, maar zijn het daar regelmatig niet mee eens. Anders dan in de voorgaande fase is het gillen nu wel echt een bewuste manier om hun zin te krijgen. Het is niet langer meer het roepen om je te vertellen wat ze willen, maar roepen om hun wil op te leggen. Je peuter gaat ontdekken dat hij een eigen persoon is, een eigen persoon met eigen wensen en verlangens. Het op een goede manier uiten van deze wensen is een leerproces en vooral ook het omgaan met de teleurstelling als er niet aan je wens voldaan wordt. De natuurlijke reactie hierop is boosheid en dat wordt meestal geuit door middel van gillen.

In deze fase is het belangrijk om te benoemen dat je snapt dat je kindje teleurgesteld is. Vaak wordt alleen de boosheid benoemd terwijl het de achterliggende teleurstelling is waar je kindje mee worstelt. Stel duidelijke grenzen: boos en teleurgesteld zijn mag, maar slaan of schoppen niet. Belangrijk is ook dat nee ook nee blijft, zelfs al staan er andere mensen te staren of afkeurend te kijken. Als je toegeeft na schreeuwen dan leert je kind dat je met schreeuwen je zin krijgt.

Een groot deel van de peuterconflicten is te voorkomen door niet vlak voor etenstijd of vlak voor het middagdutje boodschappen te gaan doen. Een lage suikerspiegel en vermoeidheid zorgen ervoor dat zelfs de kleinste teleurstelling kan leiden tot een flinke driftbui.

 

Heb je zelf een vraag voor de vraagbaak? Stel deze dan in de comments of stuur een mailtje naar: info@rubypothoven.nl met als onderwerp: vraagbaak.

Review: Met je dreumes naar de dierentuin – Burgers zoo

Review: Met je dreumes naar de dierentuin – Burgers zoo

In de zomervakantie zijn wij met Max een dagje naar Burgers zoo geweest. Als kind woonde ik in Arnhem en hebben wij lange tijd een abbonement gehad op Burgers en waren we er bijna elke woensdagmiddag te vinden. In mijn herinneringen waren vooral de enorme glijbaan in de speeltuin en de spannende avonturenpaadjes in de Bush echte hoogtepunten. Helaas is de glijbaan inmiddels afgebroken en is Max echt nog te klein voor de avonturenpaadjes, dus hoog tijd voor ons om nieuwe herinneringen te maken en nieuwe hoogtepunten te ontdekken.

Wanneer:

Wij gingen in de 2e week van onze zomervakantie op een doordeweekse dag. Twee derde van Nederland had op dat moment vakantie en het was met 28 graden lekker warm. De drukte viel ons eigenlijk reuze mee, het park is ruim opgezet en daardoor waren de meeste dieren goed te bekijken zonder dat de andere mensen rijen dik voor je staan. Er zijn voldoende mogelijkheden om de schaduw op te zoeken waardoor je ook bij warm weer niet oververhit hoeft te raken.

Toch zou ik aanraden om te gaan als het iets koeler is. Veel van de dieren lagen voor pampus in de schaduw en dus niet altijd goed te zien.

De dieren:

Burgers zoo is zo opgezet dat de meeste dieren in hun natuurlijke omgeving te zien zijn. Dit houdt in dat er ook voldoende plekken zijn waar de dieren zich kunnen verstoppen en niet alle dieren zijn dan dus goed te zien. Met een dreumes zou ik me vooral richten op de actieve dieren die van redelijk dichtbij te zien zijn zoals onder andere de apen, de pinguins en de stokstaartjes.

stokstaartjes

Hoogtepunt voor Max was de Ocean. Door de opzet is alles heel goed te zien en heb je echt het gevoel dat je je onder water tussen de vissen bevind. De felle kleuren en het feit dat de vissen steeds in beweging waren zorgden ervoor dat Max steeds geboeid bleef.  Vooral het gedeelte waarbij de vissen over je hoofd heen zwemmen was geslaagd!

ocean 1                 ocean 3

Wij hebben ervoor gekozen om tijdens Max zijn middagdutje door de safari te lopen. In de safari zijn alle dieren een stuk verder weg en daardoor minder goed te zien voor een dreumes.

Eten:

Wij hadden ons eigen eten meegenomen en dit is geen enkel probleem bij Burgers. We hebben ervoor gekozen om te lunchen in de kids jungle. Het was hier koel en er waren voldoende kinderstoelen. Vooral als je ook grotere kinderen hebt is dit ideaal.Zodra ze klaar zijn met eten kunnen ze dan lekker gaan spelen terwijl je zelf nog even rustig je lunch kan afmaken.

Foto kids jungle.jpg

De speeltuinen:

Ondanks dat Max nog klein is waren de speeltuinen een groot succes. Zowel de grote buitenspeeltuin als de kids jungle hebben een apart gedeelte voor de jongere kinderen. Hierdoor worden ze niet omver gelopen door oudere kinderen en zijn er voldoende speelmogelijkheden die aansluiten bij de leeftijd. De speciale babyschommels, kleine glijbanen en houten auto’s en boten vielen erg in de smaak bij Max.  De hele speeltuin zag er netjes en verzorgd uit met voldoende mogelijkheden om je kinderen in de gaten te houden terwijl je zelf op het terras zit.

foto speeltuin

Draagzak of kinderwagen:

Wij hadden op onze dag beiden meegenomen. Het was voor ons te warm om te dragen en Max heeft dus vooral in de kinderwagen of op de arm gezeten of aan de hand gestapt. Ik denk dat op koelere dagen een draagzak wel prettig is. Burgers is vrij heuvelachtig en de kinderwagen de heuvel opduwen is af en toe best zwaar. Ook kun je niet op alle plekken even makkelijk komen met een kinderwagen. (Hier is wel rekening mee gehouden in het park en door de rolstoelbordjes te volgen kun je toch bijna overal komen.) Wat me verder opviel is dat in de kinderwagen veel dingen te hoog waren voor Max om goed te kunnen kijken dus wij hebben hem uiteindelijk veel op de arm gehad. In een draagzak heb je dat probleem minder.

Conclusie:

Burgers zoo is een zeer geschikt uitje voor een dreumes. Vooral de grotere en actievere dieren vond Max ontzettend interessant en het kijken naar de dieren kan goed afgewisseld worden met actief spelen in de speeltuinen. Wij gaan zeker nog een keertje terug, maar dan als Max groot genoeg is om zelf over alle avonturenpaadjes in de Bush te lopen en dan ga ik lekker met hem mee!

Leren eten

Leren eten

Na een eerste periode van borst- of flesvoeding komt het moment dat je kleintje toe is aan vaste voeding. Maar hoe pak je zoiets aan? Hoe weet je wanneer en waarmee je moet starten? En hoe vind je een weg in alle tegenstrijdige informatie die er op internet te vinden is?

In dit artikel vertel ik hoe wij het hebben aangepakt en wat voor ons wel en niet gewerkt heeft aan de hand van vragen die veel ouders zichzelf en ons stellen.

Starten bij 4 of 6 maanden?

De onderzoeken zijn hierin erg wisselend, het ene onderzoek beveelt vier maanden aan terwijl het andere onderzoek zegt dat je absoluut moet wachten tot zes maanden. Wij zijn gestart met zes maanden. Voor ons was dit een hele bewuste keuze. Wij wilden Max graag zoveel mogelijk het eten zelf laten ontdekken en pas vanaf ongeveer 6 maanden is de motoriek hiervoor voldoende ontwikkeld.  Omdat ik zelf veel last heb van darmproblemen, wilde ik Max zijn darmen (zeker omdat hij prematuur geboren is) wat meer tijd geven om te ontwikkelen.

Ik vond zelf het artikel van de groene vrouw erg verhelderend. http://www.groenevrouw.nl/die-zes-maanden/

Veel ouders hebben het idee dat hun kindje al eerder toe is aan vast voedsel. ‘Hij kijkt het eten bijna van mijn bord, hij probeert het zelfs af te pakken en in zijn mond te stoppen,’ is een uitspraak die ik al van veel ouders gehoord heb. Dit was bij Max ook het geval, maar ikzelf heb dat vooral gekoppeld aan het ontdekken van de wereld en het na willen doen wat wij doen en niet aan honger of behoefte aan extra voedingsstoffen. Op het moment dat ik, bij wijze van spreken, zelf sokken zou gaan eten zou Max die ook afgepakt hebben en in zijn mond gestopt hebben.

 

Groente of fruit?

Wij zijn gestart met groenten. Maar al vrij snel hebben we ook fruit geintroduceerd. Wij hebben niet gemerkt dat Max een sterke voorkeur had voor zoete smaken. De eerste periode was alles een ontdekking en maakte het hem echt niet uit of je nu peer of broccoli voor hem neer zette. Nu begint hij wel steeds meer voorkeuren te krijgen voor bepaalde voedingsmiddelen. Maar je doet hem net zoveel plezier met een aardbei of een cherrytomaatje als met een koekje.

Max zijn eerste groente was broccoli. Wij vonden dat handig vanwege de zachte smaak en structuur en het feit dat het met een handvat heel handig te eten is.

 

broccoli voor broccoli na

Eerste hapjes: Broccoli before & after

Stukjes of puree?

Wij zijn direct begonnen met het geven van vuistgrote stukken. Max pakte deze zelf en stopte het dan (meestal) in zijn mond. Uiteraard werd alles ook op andere manieren ontdekt. Kun je het in je haar smeren? (ja) Kan je er mee verven? (meestal wel) Kan het vliegen? (nee) Op het begin ging er nog niet zoveel naar binnen en was het vooral proeven en de smaak leren kennen. Maar al snel had hij door hoe het werkte en verdween er steeds meer daadwerkelijk zijn mond. We hebben hem vrij snel mee laten eten met wat wij op dat moment aten maar dan aangepast aan zijn proces.

 

20160125_171936

Deconstructed spaghetti met tomatensaus: spaghetti met tomatenpuree, courgette, tomaat en volkoren soepstengel (8 maanden)

 

Veel mensen keken raar op als we vertelden niks te pureren maar gewoon stukken te geven. Hieronder onze antwoorden op de drie meestgestelde vragen.

Hebben jullie dan nooit potjes gegeven?

We hebben eigenlijk nooit potjes gekocht. Wel hebben we een tijdje fruit gepureerd omdat veel fruitsoorten vrij hard en dus lastig te eten zijn. De fruitpuree gebruikten we dan om op brood te smeren of om door de yoghurt te mengen. De potjes die we gekregen hebben van anderen hebben we opgemaakt toen we net gestart waren met vast voedsel als we uit eten waren. Maar meestal at Max dan alsnog vooral de rauwkost van onze borden af.

 

Geeft het geen enorme rotzooi?

In het begin wel. Ontdekken is kliederen en we wisten waar we aan begonnen. Vanwege onze houten vloer hebben we een zeil liggen onder de kinderstoel en met een vochtig doekje is alles zo weer schoon. Daarnaast heeft hij altijd een grote slab om met mouwen om zijn kleren te beschermen. Nu valt het heel erg mee. Max is dol op eten dus het meeste gaat gewoon zijn mond in. Als hij uitgegeten is of als hij iets niet zo lekker vind beland er nog wel eens wat op de grond, maar de rotzooi valt mij erg mee.

20160802_180319                          20160802_180328

 

Is het niet gevaarlijk?

Het is het grootste schrikbeeld van elke ouder. Je kind zien stikken in een stukje voedsel. Maar zolang je een aantal veiligheidsregels in acht neemt is het geven van stukken niet gevaarlijker dan het starten met puree. Sommigen zeggen zelfs dat het starten met stukken ervoor zorgt dat je kindje zelf leert om een te groot stuk voedsel weer naar buiten te werken en dat het dus juist veiliger is om te starten met stukken.

  1. Geef alleen eten als je kindje goed rechtop zit. In een wipstoeltje of maxi-cosi is geen goed idee. Door de (half) liggende houding kan je kindje voedsel wat naar achter schiet niet goed naar buiten werken.
  2. Blijf altijd bij je kindje als je hem of haar te eten geeft. Dit geldt natuurlijk ook als je puree geeft.
  3. Wacht tot je kindje zes maanden oud is. De kokhalsreflex is dan voldoende naar achteren in de mond verplaatst om vast voedsel mogelijk te maken en je kindje heeft de motoriek om zelf een te groot stukje weer naar buiten te werken.
  4. Snij ronde voedingsmiddelen (zoals: druiven, cherrytomaatjes en knakworstjes) altijd in stukjes. Als je dit niet doet kan dit vast komen te zitten in de luchtpijp.

 

Hoe eet Max nu?

Max eet inmiddels eigenlijk alles mee met ons, maar voor hem voegen we geen zout toe. We zijn er zelf gezonder door gaan eten omdat ik nu elke avond zorg voor minimaal één soort verse groente. Meestal snij ik voor Max ook nog wat cherrytomaatjes er bij omdat ik weet dat hij dat graag eet en hij vaak niet zo geduldig kan wachten tot de warme dingen genoeg zijn afgekoeld.  We beperken zout en suiker en we geven nog geen honing of rauwe vlees of vis maar verder eet hij eigenlijk alles. Zijn favorieten op het moment zijn aardbeien, cherrytomaatjes en alles met aardappel.

 

Wanneer en waarmee zijn jullie gestart met het aanbieden van vaste voeding? Wat waren jullie afwegingen hierin? En welke tips zouden jullie andere ouders geven met betrekking tot het leren eten van vast voedsel?

 

Leestip:

Eten voor de kleintjes – Stefan Kleintjes

https://www.bol.com/nl/p/eten-voor-de-kleintjes/9200000011325997/

Even voorstellen

Even voorstellen

De eerste officiele blog en dat betekent natuurlijk dat het netjes is om mezelf even voor te stellen.

Ik ben Ruby en aankomende zaterdag word ik al weer 30! De leeftijd waarop de meeste kinderen vinden dat je nu toch echt oud bent. Vorige week vertelde één van de kinderen in mijn praktijk me vrolijk dat ik rimpels heb.

Ik ben sinds 2014 getrouwd met mijn lieve en nuchtere man Gertjan en in mei 2015 is ons gezin uitgebreid met onze mooie, ondernemende en zeer eigenwijze zoon Max.

20160629_194211.jpg

In het dagelijks leven werk ik als integratief kinder- en jeugdtherapeut in mijn eigen praktijk in Utrecht. Ik geef therapie aan kinderen, jongeren en hun ouders met uiteenlopende vragen en problemen. Mijn werkdagen zijn altijd anders. Het ene uur zit ik op de grond met een jongetje van vijf en hebben we het over de pestkoppen in zijn klas en het uur daarna zit ik tegenover een onderuitgezakte puber van 15 die zich afvraagt hoe ze ooit haar onvoldoendes nog op kan halen.

Naast de individuele therapie geef ik ook verschillende trainingen aan de leerlingen van een middelbare school en geef ik les bij Academie Vesta.

Naast uitstapjes maken met ons gezin geniet ik erg van lezen en schrijven. Op dit moment worstel ik me door de boeken van Game of Thrones heen. Heel erg leuk om te lezen maar jeetje wat zijn die boeken dik!

Ik hou heel erg van lekker eten en ben verslaafd aan Masterchef Australie. Om vervolgens na elke aflevering Gert te vragen of hij dat ook kan koken.

Ook spelletjesavonden met vrienden vind ik erg leuk, ook al verlies ik meestal. Mijn favoriete spel op dit moment is de Legacy variant van Pandemie.

Vanaf volgende week zal er elke dinsdag en vrijdag een blog online komen over uiteenlopende onderwerpen met betrekking tot opgroeien en opvoeden. Met morgen de eerste blog: Leren eten!